Kara günleri biraz pembeye boyamak için not defterlerimden yardım istedim. Bu hafta onları sizinle paylaşacağım. Bu notları öylesine seçtim. Bazılarındaki bilgiler oldukça ilginç detaylar içeriyor. Örneğin Bloody Mary’nin adı nereden geliyor, Çinlilerin çubuklarının ölçüleri, kelliğe çare olan lezzetli sosun öyküsü, dünyanın en çok sevilen sosunun ardındaki gerçekler, kebapçı masalarına kadar düşen altın kadar kıymetli sirkenin hikâyesi. Tekmili birden aşağıdaki yazıda…
Kanlı kokteylin gerçek formülü
Bloody Mary içkisinin adının nereden geldiği konusunda iki tez birbiriyle itişiyor. Bazı bar tarihçileri, bu içkinin adının İskoçya Kraliçesi Mary’den ilham alındığını öne sürüyorlar. Buna neden olarak da bu içkinin 1920 yılında ilk kez kraliçe tarafından tadıldığını gösteriyorlar.
Diğer teze göre ise Şikago’da “Bucket of Blood” adlı barda çalışan Mary adlı kız, bu ünlü kokteylin adına ilham oluyor. Hangisinin doğru olduğu hakkında kesin bir kanıt yok. Ama kokteylin malzemeleri konusunda ise fikir birliği var. Gerçek Bloody Mary formülü şöyle: 150 ml domates suyu, 50 ml votka, 25 ml limon suyu, 5-6 damla Worcestershire sosu, kereviz tozu (bulamazsanız normal tuz), karabiber. Bütün bu malzemeler iyice karıştırıldıktan sonra birkaç damla da Tabasco (acı seviyorsanız daha fazla) koymanız gerekiyor. Tabii ki buzu unutmamanız lazım. Bazıları bu kokteylin içine kereviz sapı batırmayı, malzemeleri bununla karıştırıp her yudumdan sonra biraz ısırmayı severler. Ben de bu gruptanım.
Zaman içinde bazı yenilikçi barmenler bu muhteşem kokteylin içine soğuk et suyu, taze bayırturbu, ketçap gibi malzemeler katsalar da bu girişimlere pek rağbet edilmedi.
Bloody Mary severler, bu kokteylin insanı birçok dertten kurtardığını, geç bir kahvaltıdan sonra içmenin daha doğru olacağını öne sürerler. Geç kahvaltıda içilecek Bloody Mary’nin içine bir yumurta sarısı atmanızı, daha sonra sosla lezzetlenen yumurta sarısını ağzınızda patlatıp bir yudum kokteyl eşliğinde mideye göndermenizi öneririm.
Konuşurken çubuğunuzu sallamayın
Yıllardan beri Uzak Doğu yemeklerini çubukla yemeye çalışırım ama bir türlü başarılı olamam. Özellikle eriştelerin iki çubuğun arasından kayıp gitmesine engel olamam. Oysa Çinliler dört bin yıldan beri yemeklerini bu çubuklarla yiyorlar. Aslında bu çubuklar başlangıçta tavadaki yemekleri ayırmakta kullanılırdı. Yani bıçağın yaptığı işi yapıyordu. Bunun nedeni de Konfüçyüs’ün bıçak gibi öldürücü aletlere karşı çıkmasıydı.
Bu çubuklar önceleri altın, gümüş, fildişi ve yeşim gibi değerli madenlerden yapılırdı. Tahmin edeceğiniz gibi bu değerli çubuklar zengin sofralarında kullanılırdı. Fakirlerin çubukları ise bambudan yapılırdı. Zaman içinde bu değerli çubuklar çeyiz sandıklarına kalktı ve bütün sofralarda bambu çubuklar kullanılmaya başlandı. Japonlar ise bu çubuklar için çeşitli ağaçları kullandılar ve çubuklar dayanıklı olsun diye onları cila ile kapladılar. 19. yüzyıldan itibaren bütün Uzak Doğu ülkeleri yemeklerini çubuklarla yemeye başladılar.
Çin yemek çubukları köşeli ve 25 cm uzunluğundadır. Buna karşılık Japon çubuğu yuvarlak ve 20 cm uzunluğunda olur. Hem Çinliler hem de Japonlar bu çubukları büyük bir maharetle kullanırlar. Bizim kaşıkla yediğimiz sulu yemekleri bile onlar çubukla yerler. Örneğin kasedeki pilavın bir tanesini bile geride bırakmazlar. Konuşurken çubukları sallamak, onlarla bir şeyleri işaret etmek ve yanınızda oturana yemek servisi yapmak kurallara aykırıdır. Eğer çubukları tabağınızın üstüne çaprazlama koyarsanız bu, yemeği bitirdiğiniz ve hesabı beklediğiniz anlamına gelir.
Kelliğe çare olan lezzetli sos
Bence dünyanın en lezzetli soslarından biri olan Worcestershire sosunun geçmişi yüz yıllar öncesine dayanıyor. Birçok lezzetli yiyecek ve içecek gibi bu sosun da ilginç bir öyküsü var. Hindistan’ın Bengal bölgesinde valilik yapan İngiliz lordu, ülkesine döndükten sonra orada yediği bir sosu özler. Soluğu mahallenin eczanesinde alır. Eczacı John Lea ile William Perrins’e aklında kalan formülü söyleyip bu sosu yapmalarını ister.
