Dünyanın hızla her alanda bir başka çağa evrildiği bir dönemde hem birey olarak hem devlet olarak güncel olana takılmak, günün ötesine doğru derinlik oluşturamamak yapılabilecek en büyük hatadır.
Ve biz tarihsel göçebe sosyo-genetik alışkanlıklardan bir türlü kurtulamadığımız için sürekli aynı sorunları çözüm üretemeden tekrar tekrar yaşıyoruz, yaşamaya devam ediyoruz. Güvenlik, sağlık, eğitim, tarım, gıda her alanda onlarca yıl aynı sorunları yaşayan bir toplum olmak kaderimiz olmamalı, olmamalıydı.
Dünyada ekonomik işleyiş, para/finans yapısı ve eksenler kökten değişirken içeride iktidar muhalefet işbirliğiyle ucuz şark kurnazlıklarının eseri gündemlerin esiri olmuş durumdayız. “Yeni” diyebileceğimiz hiçbir sorun yok, maalesef hepsi on yıllara sair sorunlar.
Yaklaşık 15 yıldır tarım sektörünün kah içerisinde, kah kıyısındayım. Ve aynı konuları konuşmaktan/yazmaktan ve başımı kaldırınca çözüm merciinde olup da hiçbir şey yapmayan aynı simaları görmekten bıktım, hatta bir nevi tiksinti taşır hale geldim.
Yine de;
Her konuda olduğu gibi THG alanında da sağlıklı datalarla, bilimsel verilere dayanan stratejik bir akla ve bu akılla politikalar oluşturacak bir iradeye ihtiyaç var. Maalesef siyasi iktidar ve bürokrasisi şimdiye kadar ne böyle bir aklı, ne de iradeyi ortaya koyamadı. Günü kurtarmak, şikayet edenin ağzına bir parmak bal çalmakla iktifa ettiler, ediyorlar.
Bilişim ve iletişim çağında planlama yapmak çok daha kolay iken, saha ile örtüşen gerçekçi bir planlama yapmak bir yana laf olsun tarzında dahi bir planlama becerisi gösterilememektedir. Aha 3-5 senede tekrarlayan bir soğan krizi daha çıktı. En son deposunda soğan olan çiftçilere baskın yapılarak terörist ilan etme garabetiyle sorunu çözme yolu bulunmuştu. Bakalım bu sefer ne numaralar deneyecekler. Tek bildikleri/ezberledikleri ithalatı serbest bırakmak ya da yasaklamak. Sihirli bir formül gibi her derde deva babından bundan başka bir yol/çözüm üretme becerisinden yoksun acziyet memleketin en büyük açmazı olarak her köşe başında karşımıza çıkıyor.
