Bazı yemekler vardır, sadece doyurmaz. İnsan anlatır. Toprak anlatır. Cağ kebap da onlardan biri. Bugün bir restoranda, şık bir sunumla önünüze geldiğinde sadece bir kebap gibi görünebilir. Ama aslında o et, dağın rüzgârını, yaylanın otunu, ustanın sabrını ve ateşin terbiyesini taşır. Cağ kebap Erzurum’un yemeği değildir sadece. O, Doğu Anadolu’nun karakteridir. Bu kebap aceleye gelmez. Cağ kebap, hız çağının yemeği değildir. O, beklemeyi bilenlerin yemeğidir. Et, genç bir kuzudan gelir.
Hayvanın ne yediği bile önemlidir çünkü etin lezzeti sadece mutfakta değil, doğada başlar. Terbiyesi sadedir; tuz, karabiber, biraz soğan suyu… Hepsi bu. Çünkü iyi et, bağırmaz, fısıldar sadece. Sonra o et, yatay şişlere geçirilir. Dikey dönerin aksine, çağ kebap ateşle göz hizasında konuşur. Usta, etin karşısında durur. Ateşle et arasında bir tercüman gibidir. Orada makine yoktur. Orada refleks, deneyim ve sezgi vardır. Bir bir ustalık sınavıdır. Ateşi okumaktır. Alev çok yaklaşırsa et kurur. Uzak kalırsa içi pişmez.
PAYLAŞMANIN KEBABI
Belki de bu yüzden çağ kebap, Anadolu misafirperverliğinin ete dönüşmüş halidir. Bugün neden daha kıymetli? Çünkü biz hızlandık ama lezzet, yavaşlık ister. Cağ kebap sadeliğin gücünü hatırlatır. Bu yüzden bir gün yolunuz düşerse Gardaş Çağ Kebap’a uğrayın derim. Sadece bir eti değil, Anadolu’nun ateşle yazdığı bir kültürü deneyimleyin.
