Doğru
Yerinde bir karar.
Konjonktürel olarak gerekli bir karar.
Ancak asıl sorunu görmedikçe yanlışın doğrusunu aramaya devam edeceğiz.
Bir kere daha söylüyorum:
Regülasyon kurumları ayırımsız hepsi satın alma kurumu değildir.
Regülasyon kurumlarını satın alma kurumu olarak görmeye devam ettikçe, bu kurumlar ürünün üçte birini hatta ÇAYKUR gibi yarısını aldıkları yani arz’ı %50 kıstıkları halde piyasa fiyatları iki katına kadar artmıyorsa;
Piyasa fiyatları satın alınan ürün oranları zamanlaması ile eşgüdümlü olarak en iyi olasılıkla benzer alım/fiyat oranında fiyatlar düşüyorsa, sorun kurumların değil politikanın metodolojisindeki yanlışlıktan kaynaklanmaktadır demektir.
Yıllardır yaşadığımız budur.
Politika ve regülasyon metodolojisi yanlıştır.
Kurumların bu yanlışlıkla arada bir doğruları yapması sorunu ortadan kaldırmıyor.
Yani sorun mevcut kurumsal atraksiyonların ötesinde;
Siyasetin agroekonomik politika tercihlerindedir.
Çok ürün almak eğer fiyatları kendi açıkladığınız fiyatları piyasalaştıramadığınız içinse (ki; bu uygulama ülkemizde böyle çalışıyor-/kalıcılaştı-) yani siz ürünü almak zorunda kalıyorsanız, yaptığınız iş piyasa regülasyonu değil kamusal tek alıcı pozisyonunu -zorunlu- tercih etmektir.
Burada bu tür uygulamaları kamuoyu baskısı ile politika olarak dayatan muhalefete çok pay düşmektedir.
Çiftçiler her ikisininde yanlış olduğunu biliyor merak etmeyiniz.
Çünkü bugünü kurtarsa arkasını dönünce yarını düşünmeye başlıyor.
