Aklım fikrim ya Venezuela’da ya Trump’ta ya pijamasıyla yatak odasında derbest edilen Maduro’da ya da İran’daki isyanda, füze düellosunda… Son günlerde bir de yeniden hortlayan virüslere taktım kafayı. Gözüm kulağım haberlerde…
Sıkıldım!
Hepiniz gibi.
Ne yazacağımı düşündüm, bulamadım. Görevim damakla, mideyle ilgili ama yemek düşündükçe midem kalkıyor artık.
Hem tek başına yemek yemenin ne zevki var ki!
Bir Fransız filozofun cümlesini hatırladım: Yalnız yemek yemek zorunda kalan insan çok zavallıdır.
Yalan mı?
O lezzetleri birileriyle paylaşmıyorsanız neye yarar ki?
Yemek paylaşmaktır. Hem lokmayı hem de lafı!
Bir arkadaşım buna itiraz etti. “Yalnız yemiyorsun ki, kendinle yiyorsun” diye.
Haksız da değil. Yalnızlığı hep kendimizle paylaşmıyor muyuz zaten!
Neyse lafı fazla uzatmayalım. Bu hafta pilav, makarna, köfte, piyaz, fasülye, tandır, börek ve diğerleri yazımızın dışında kalacak.
Mecburen, mecburiyettten!
Savaş, barış, her şeye zam, emeklilerin isyanı (daha doğrusu her kesimin), işsizlik, akaryakıt fiyatları…
Yani onca derdin arasında tereyağlı pilava kaşık sallamanın tadı mı olur?
Ama belki yine de araya küçük bir yemek tarifi sokuşturabilirim.
Çok sevdiğim kuskusun tarifini verebilirim mesela.
Sevdiğim, bizim kuskus; Faslıların kullandığı iri irmik değil. Bildiğimiz mercimek büyüklüğünde kesilmiş hamur tanecikleri.
Bir paket kuskusu önce tencerede, gerçek tereyağının içinde biraz kavurun. Daha sonra azar azar su ilave ederek pişirin. İtalyanların risotto pişirme tekniği gibi. Çok lapa olmamasına dikkat edin aman! Sonra üstüne beyaz peynir rendeleyin. Biraz da maydanoz.
Hepsi bu kadar!
