Porçini mantarı toplamak bizim için sadece bir yemek meselesi değildi. Bir aile ritüeliydi. Pazar sabahları çok erken kalkardık. Öyle erken ki bazen güneş daha doğmamış olurdu. Arabaya biner, dağa doğru yola çıkardık. İlk başta yollar bomboş olurdu. Sanki o saatte uyanık olan sadece bizmişiz gibi…
Ama dağa doğru yükseldikçe bir şey değişmeye başlardı. Önce bir araba görürdük, sonra bir tane daha… Sonra başka arabalar. Hepsi bizim gibi dağa çıkan ailelerdi.
Tepeye, mantar topladığımız bölgeye vardığımızdaysa o sessiz yolun sonunda inanılmaz bir kalabalıkla karşılaşırdık. Fakat benim hafızamda kalan şey ‘çok fazla insan’ değil. Çok fazla aile ve çok fazla çocuk. Benim için en güzel yanı da buydu.
Herkes porçini aramaya çıkardı. Çocuklar için bu neredeyse bir oyun gibiydi. Bir porçini bulduğunuzda yaşadığınız heyecanı anlatmak zor. Hele porçininiz büyük ve kusursuzsa, sanki ormanın içinde küçük bir hazine bulmuşsunuz gibi hissederdiniz.
Topladığımız mantarların bir kısmını eve bile götürmezdik. Orada yerdik.
Izgara çıkarılır, taze toplanmış porçini mantarları temizlenir ve hemen pişirilirdi. Dağda bazı küçük sığınaklar, kulübeler de vardı. İçlerinde yemek yapılabilecek mutfaklar olurdu. Her sene giden ve orada yemek hazırlayan insanlar vardı.
Kimse kimseden para istemezdi.
Birisi ekmek getirirdi, bir başkası peynir, bir diğeri içecek… Birinin topladığı mantar, diğerinin getirdiği ekmekle aynı sofraya konurdu. Kimin ne getirdiğinin pek önemi yoktu. Hep beraber oturulur ve yenirdi.
