Halkımız balık yemeyi pek sevmediği gibi, deniz canlılarının adını da pek bilmez. Aslında ben kabukluları yemesini pek severdim. Ama midye ile istiridye son yıllarda beni epey korkuttu. Halbuki gençlik yıllarımda bir midye düşkünüydüm!
Av yasağı kalktı, bu iş bana yaradı. Varsa balık, yoksa deniz!
Konu sıkıntısı yok.
Diğer meslektaşlarım yazılarıyla canınızı sıkarken, ben hem dünyada başka konularında olduğunu hatırlatacağım hem de ağzınızı sulandıracağım!
Bu hafta deniz kabuklularından bahsedeceğim ama ağzınız pek sulanmayacak!
Halkımız balık yemeyi pek sevmediği gibi, deniz canlılarının adını da pek bilmez. Mesela midye ile istiridyenin her ikisini de “kabuklu” diye tanımlar… Tarak, salyangoz, kidonya, deniz minaresi, deniz sığırı, deniz kestanesi gibi kabukluları ise konu dışında bıraktım. Nasıl olsa çoğunluk bunların ne adını, ne de pişirmesini bilir!
Aslında kabukluları yemesini pek severdim. Ama midye ile istiridye son yıllarda beni epey korkuttu.
Halbuki gençlik yıllarımda bir midye düşkünüydüm! Şimdiki Çırağan Oteli’nin kıyısında (Şeref Stadyumu’nda) denize dalıp, taşlara yapışmış koca midyeleri çıkartırdık. Sonra ateşin üstüne bir teneke koyup midyeleri dizerdik. Bir süre sonra kapaklar kendiliğinden yavaşça açılır, içindeki deniz suyu fokur fokur kaynardı. Kapaklar iyice açılınca midyeleri hüüp diye yutardık.
Gençlik yıllarımda rakı içmek için Çiçek Pasajı’na gittiğimde, 3-4 midye tava yemeden ilk yudumu almazdım. Midye tavanın üstüne bir kaç damla limon iyi gider. Yağın ağırlığını alır. Tabii ki taratorun da iyi olması lazım.
Midye dolması ile de Çiçek Pasajı’nda tanıştım. İki siyah kabuk arasındaki baharatlı iç pilavı yemeye bir türlü doyamazdım. O zamanlar midyeli pilavın lapa olmasına pek aldırmazdım. Sevdikçe pilav konusunda titizlenmeye başladım. En iyi yapanını aradım.
Midye salması ile daha ileriki yaşlarımda tanıştım. Selanikli arkadaşım Maria yapmıştı. Midye dolmasının tenceredeki haliydi salma. Ama biraz daha lezzetlisi. Rumlardan miras kalmıştı.
Midye salması
Midyeyi sevdikçe merakım da arttı. Benim dünyada olmadığım dönemlerde, İstanbul’un midyesi çok ünlüymüş. Hele Haliç’ten toplanan Karakulak’ların tadına doyum olmazmış.
Son dönemlerde Türkiye’de yılda 3-4 bin ton midye üretiliyor, 200 bin ton civarında ise tüketiliyormuş. Aradaki muazzam açık ise ithalat ile kapatılıyormuş.
