Macar yönetmen György Pálfi’nin Yunanistan’da Yunanca olarak çektiği “Tavuk” (Kota), daha önce benzerini görmediğim “yakın plan bir yumurtlama çekimiyle” başlıyor. Yumurta çıkar çıkmaz, taşıma bandına düşüyor ve annesinden uzaklaşıyor. Yolculuğu sürdükçe, endüstriyel bir tavuk üretim tesisinde olduğumuzu anlıyoruz.
Kuluçka makinesinde yumurtadan çıkan siyah civcivi gördüğümde, ilk aklıma gelen 1977 Yugoslavya yapımı efsane kısa film “Tokmak” (Malj / The Mallet) oldu. Sırp yönetmen Aleksandar Ilić, kuluçka makinesinde dünyaya gelen siyah civcivin kendisini yok edecek tokmaktan kaçışını anlatıyordu 11 dakikalık o unutulmaz filminde. Çevresindeki “sarı denizin” içindeki siyah civcivin verdiği hayatta kalma mücadelesi mükemmel bir metafordu.
Doğada büyük tehlike altında olduğunu fark ediyor. Kendisini sahiplenen kişinin yerleştirdiği kümeste dahi huzur bulamıyor; çünkü tavuklar yeni gelen rakiplerinden hoşlanmıyorlar. Kümese alıştığında ise bu kez de yumurtalarına sürekli el konulduğunu görüyor.
Bu arada, kendisi bir Leghorn tavuğu… Gıda endüstrisinin eti değil, yumurtaları için yetiştirdiği bir tür… Tüylerinin rengi nedeniyle kamyon kasasından alınmasa, gönderildiği tesiste hayatı boyunca toprağa basamadan, daracık kafeslerin içinde, sürekli yapay ışığa maruz bırakılarak günde bir beyaz yumurta vermeye zorlanacak ve hiçbir zaman kuluçkaya yatamayacak. Birkaç yıl sonra ise yumurtlama verimi düştüğü için çorbalık tavuk, hazır gıda malzemesi veya evcil hayvan maması yapılmak üzere kesime gönderilecek.
Peki, kaderinden kaçabiliyor mu? Geldiği yer, belki endüstriyel tesisten çok daha iyi… Sonuçta, kafesten ve kesimden kurtuluyor ama yumurtasının insanlar tarafından sürekli elinden alınmasına engel olamıyor. Yine de pes etmiyor ve hem özgürlüğü hem yumurtası için mücadelesini sürdürüyor. Birkaç kez ölümün eşiğine geliyor. Hatta yeniden doğuyor…
