Kas yapmak isteyenlere genellikle ilk önerilen şey daha fazla protein tüketmeleridir. Oysa tabaktaki protein ile kas hücresinin kullanabildiği protein aynı şey değildir. Ette, yumurtada, balıkta veya protein tozunda yazan gram, ancak başarılı bir sindirimden sonra bedenin kullanımına açılır. Çünkü bağırsak büyük protein moleküllerini doğrudan ememez. Protein önce aminoasitlere ve küçük peptitlere kadar parçalanmalıdır.
Bu nedenle kas yapımında yalnızca “Kaç gram protein aldım?” sorusunu değil, “Bu proteinin ne kadarını sindirip emebildim?” sorusunu da sormalıyız.
Bir önemli soru daha var: Günlük proteinimi öğünlere dağıttım mı, yoksa büyük bölümünü akşam yemeğine mi bıraktım?
Aynı protein, farklı kas cevabı
Bu konuda çok konuşulan çalışmalardan biri Mamerow ve arkadaşları tarafından 2014 yılında Journal of Nutrition’da yayımlandı. Araştırmanın sorusu basitti: Günlük toplam protein aynı olduğunda proteini üç ana öğüne dengeli dağıtmak mı, yoksa büyük bölümünü akşam yemeğinde tüketmek mi kas protein sentezi açısından daha avantajlıdır?
Çalışmaya sekiz sağlıklı yetişkin katıldı. Her iki beslenme düzeninde de günlük yaklaşık 90 gram protein vardı. Birinde protein kahvaltı, öğle ve akşam öğünlerine yaklaşık 30’ar gram olarak dağıtıldı. Diğerinde kahvaltıda yaklaşık 10, öğlen 15, akşam 65 gram protein verildi.
Proteinin eşit dağıtıldığı düzende 24 saatlik kas protein sentezi yaklaşık yüzde 25 daha yüksekti. Akşam alınan 65 gram protein, sabah ve öğlen düşük protein tüketilmesini tamamen telafi edemedi.
Ancak bu çalışmayı doğru yorumlamak gerekir. Yalnızca sekiz kişiyle yapıldı, kısa sürdü ve kas kütlesi ya da kas gücü değil, kas protein sentezi ölçüldü. Dolayısıyla buradan “Proteini eşit dağıtmak kas kaybını kesin olarak önler” sonucu çıkaramayız. Ama günlük proteinin büyük bölümünü akşam yemeğine bırakmanın kas sentezi açısından en verimli yöntem olmayabileceğini söyleyebiliriz.
Protein önce küçülmeli
Proteinler sıkıca katlanmış, yüzlerce, hatta binlerce aminoasitten oluşabilen büyük moleküllerdir. Bağırsak duvarındaki emilim mekanizmaları bu büyüklükteki yapılar için uygun değildir. Beslenme açısından anlamlı emilim için proteinlerin serbest aminoasitlere, dipeptitlere veya tripeptitlere kadar parçalanması gerekir.
Ben bunu bir kapı örneğiyle anlatıyorum: Bağırsak hücresinin kapısından bir, iki veya üç kişilik gruplar geçebilir. Yüz kişilik bir grubun aynı kapıdan geçmesi mümkün değildir. Önce daha küçük gruplara ayrılması gerekir.






