Daha fazla/verimli/ teknolojik üreterek ve/veya daha az israf ederek “bu ihtiyacı normal/rasyonel/gerçekçi yollardan kapatma şansını kullanmada” geciktiğimiz de ortada…
Yüksek borçluluk ve yüksek maliyet nedeniyle, bu ihtiyacı, yeni borçla kapatmak da “riskli” bulunuyor…
***
Ve “devlet desteği” fikri/talebi “kurtarıcı” olarak öne çıktı/çıkıyor…
Doğru; Milletten toplanan vergi/mevduatlar sayesinde,
Üretene/geliştirene ve belkide daha önemlisi geliştirip üretecek, geliştirileni de iyi kullanabilecek gençlerin yeteneklerini/ bilgisini geliştirmek için kredi, destek, teşvik verilebiliyor…
***
Kalkınabilmenin;
Refaha ulaşabilmenin yolu da bu…
Tasarruflarla katma değer yaratabilmek…
(Tasarrufları kısa dönemde 5’e, 10’a, bine katlama hayaliyle, gerçekçilikten uzaklaşmak da diğer yol…)
***
Doğru yolu denediğimizde ise soru/sorun şu: Bu desteklerin etki analizini yapıyor muyuz?
Getirisini ölçebiliyor muyuz?
***
Örneğin…
KGF aracılığı ile bugün başlayacak krediler ve bundan önceki yıllarda dağıtılan krediler:
Ekonomiye ne kazandırdı?
İhracata, istihdama, sürdürülebilir büyüme ve kalkınmaya katkısı sorgulandı mı?
***
Sonuçlara, yani bugüne baktığımızda: Sorgulanmadığı ortada…
VELHASIL
Soru şu: 7’den 77’ye, üretenden tüketene, nakit ihtiyacını, borçla değil, “üretim/geliştirme/girişimcilik kabiliyeti/yeteneği” ile karşılayabilme gücümüz yerinde mi?
***
Nakit ihtiyacı artarken;
Daha fazla/verimli/teknolojik üreterek ve/veya daha az israf ederek “bu ihtiyacı normal/rasyonel/gerçekçi yollardan kapatma şansımızı kullanmada” geciktik mi?
