Science dergisinde yayımlanan araştırmaya göre, Northwestern Üniversitesi’nden jeofizikçi Stephen Jacobsen liderliğindeki ekip, sismik dalgaları analiz ederek yer kabuğunun 700 kilometre altında devasa bir su deposu buldu. Keşif, suyun Dünya’ya dış uzaydan kuyruklu yıldızlarla taşındığı yönündeki geleneksel teoriyi sorgulatırken, okyanusların gezegenin iç kısmından sızarak oluştuğu fikrini güçlendirdi.
2 BİN SİSMOMETRE İLE DERİNLİK ANALİZİ
Araştırma ekibi, ABD genelinde 2 binden fazla sismometre yerleştirerek 500’den fazla depremin sismik dalgalarını inceledi. Sismik dalgaların yer altındaki ıslak kayaçlardan geçerken yavaşladığını saptayan bilim insanları, üst ve alt manto arasındaki “geçiş bölgesi”nde ringwoodit mineralinin yoğun miktarda su tuttuğunu belirledi. Jacobsen, laboratuvar ortamında ringwoodit kristallerini yüksek basınç ve sıcaklığa maruz bırakarak bu mineralin derinlerde su depolayabildiğini deneysel olarak da kanıtladı.
ELMASLARDAKİ FİZİKSEL KANIT
Sismik verilerin yanı sıra, Alberta Üniversitesi’nden elmas araştırmacısı Graham Pearson tarafından sunulan fiziksel kanıtlar keşfi destekledi. Volkanik bir patlamayla yüzeye çıkan bir elmasın içinde, su içeren mikroskobik bir ringwoodit örneği bulundu. Bu bulgu, Dünya’nın derinliklerinden gelen “hidratlanmış” mineral yapısının ilk doğrudan fiziksel kanıtı olarak kayıtlara geçti.
OKYANUSLAR İÇİN “DOĞAL TAMPON” GÖREVİ
Keşfedilen bu gizli suyun, yüzey okyanuslarının hacmini milyonlarca yıldır sabit tutan bir tampon görevi gördüğü tahmin ediliyor. Jeofizikçi Jacobsen, bu rezervuarın olmaması durumunda yer altındaki suyun yüzeye çıkacağını ve dünya üzerinde sadece dağ zirvelerinin kara parçası olarak kalacağını belirtti. Bu mekanizmanın, deniz seviyelerindeki ani değişimleri engelleyerek jeolojik zaman ölçeklerinde denge sağladığı düşünülüyor.
