La Girelier: Süssüz ama güzel
Limanın klasik balıkçısı. Gösterişsiz ama özgüvenli. Kırmızı örtüler, Provence güneşi gibi taze karides carpaccio, ıstakozlu linguine… Tam ‘ben süslenmem ama güzelim’ tavrında. Balıkla konuşan, şarapla dost bir yer. Abartı yok, tat var.
Gigi: Asıl olay pozda
Bu yaz Bodrum Mandarin’de de açıldı ama orası fragman, asıl film burada. Paris’in sahil versiyonu. Beyaz masa örtüleri, Versace gözlükleri, Fellini fon müziği. Menü Amalfi kıyılarından fırlamış gibi: Trüflü pizzalar, koca burrata’lar, çıtır fritto misto. Ama asıl olay pozda. “İki burrata, üç story, bir de limoncello tiramisu” diye sipariş veren var. Biz “Çiçeksi, hafif bir beyaz” isteyince someliye 4.500 euro’luk şişeyi gösterdi. Gövdeli desek, tapu senedi isteyecekti. Neyse, rosé candır.
Casa Amor: Tam bir parti mutfağı
St. Tropez’nin parti mutfağı. Menü Meksika esintili, ürünler Provence’tan, ama ortam Ibiza sabah sonrası gibi. DJ masada, herkes ayakta, bazıları masanın üstünde… Ceviche’yi dans ederek yiyorsun, taco havada uçuşuyor. Guacamole’ye lime margarita eşlik ederken “Bu yemek mi, rave (bir parti türü) mi” diye soruyorsun. Istakozlu makarna ortalama ama deniz levreği cuk oturuyor. Garsonlar arkadaş gibi, hatta DJ’den daha samimi.
Le Club 55: Tablo gibi tabaklar
Burası restoran değil, bir ritüel. 1955’ten beri sahilde aynı reçeteler, aynı ruh. Enginar salatası başyapıt, crudité’ler (sebze tabağı) tablo gibi. Yan masada Jeff Bezos var, öteki masadaki LeBron James’le ‘çak çak’ yapıyor. Biz de arada sandalyeye tutunup sosumuzu dökmeden izliyoruz. Burada “Daha önce geldiniz mi” diye sormuyorlar çünkü zaten gelmediysen yer bulamazsın. Sahildeki kiosk versiyonu da ayrı bir keşif: Ayağın kumda, manzaran deniz, menün aynı ama fiyat yarı. Havası başka, hesabı daha tatlı.
