Geçen hafta Beppe Giovale ile Kars ve İstanbul’a yaptığımız peynir merkezli seyahatten bahsetmiştim. Son iki hafta bu seyahatin suya düşen damlacık gibi oluşturduğu halkaları izlemekle geçti. Çok da iç açıcı olmayan dünya gündemi içerisinde, bir lezzet dokunuşu olması ümidiyle Roma’daki Türkiye ürünlerinin maceralarını paylaşmak istedim…
İstanbul’dan sonra Torino’ya, köyüne geçen Beppe’yle Roma’ya döndüğünde buluşmak üzere sözleşmiştik. “Yarın pazara uğrar mısın, Türkiye’den getirdiğimiz peynirleri birlikte tadalım” dediğinde eski okul arkadaşım aramış gibi sevindim. Pazara gidip Beppe e suoi formaggi tezgahına vardığımda ufacık mekanda şahane bir peynir seçkisi beni bekliyordu.
“Roberto da buralardaydı” demesiyle telefonu kapmam bir oldu. Canım kasabım Roberto Liberati’ye koca bir parça Divle Obruk götürmüştüm iki gün önce ama daha fazlasını birlikte tatmak büyük zevk olacaktı. Ekip tamamlandı, ben peynirleri anlatmaya başladım, bu çeçil, şu gravyer o eski kaşar, kargı tulum, Divle Obruk…
Beppe yavaş yavaş başka peynirler dizmeye başladı tahtaya. Eve gider gitmez, Türkiye’de tattığı peynirlerden esinlenerek Kadıköy pazarının içindeki baharatçıdan Ergin Sönmezler’in hediye ettiği baharatları kullanarak dört farklı çeşit peynir yapmıştı. Yanyalı Fehmi’nin son kuşak temsilcilerinden Ergin Sönmezler ve Basta Street Food ve Basta Neo Bistro’nun harika patron şefi Derin Arıbaş’la gittiğimiz baharatçıda Beppe’ye kekik hediye ettiklerinde “İtalya’da da olan şeyi götürmesin” diye söylendiğime bin pişman oldum. Beppe’nin o kekikle yaptığı caciotta gibisini tatmamıştım.
Yine de asıl sürpriz sumak oldu. İtalya’da sadece Sicilya’da çok az kişinin bildiği bir şey sumak, o yüzden bolca aldırmıştım ama peynirde kullanılabileceği, üstelik bu kadar yakışabileceği aklımın ucundan geçmezdi. Ekşimsi sumağı peynirde hayal etmek zor olsa da damakta sütle bıraktığı lezzet dalgalarını analiz etmek büyük zevkti.
