Antalya’da devam eden COP31’de iklim finansmanı tartışmaları giderek sertleşiyor. Carbon Brief’in paylaştığı verilere göre, 2026 yılına yönelik iklim finansmanı taahhütleri yüzde 70 geriledi. Gelişmiş ülkelerin yeni finansman planlarını açıklamakta gecikmesi, gelişmekte olan ülkelerin artan borç yükü ve iklim felaketlerinin büyüyen ekonomik maliyeti, müzakerelerin en kritik başlıkları arasında. Sivil toplumun mesajı net: İklim krizinin bedelini, bu krizde en az sorumluluğu bulunan ülkeler ödememeli.
Antalya’da COP31 müzakereleri devam ederken, iklim diplomasisinin en eski ve en zorlu meselesi yeniden masanın merkezine yerleşti: Para. Küresel sıcaklık artışını sınırlamak, ekonomileri karbonsuzlaştırmak, şehirleri iklim felaketlerine hazırlamak ve kırılgan toplulukları korumak için ihtiyaç duyulan finansman büyüyor. Buna karşılık, gelişmiş ülkelerin açıkladığı yeni taahhütler azalıyor. İklim müzakerelerini sivil toplum perspektifinden izleyen ECO’nun 12 Kasım tarihli değerlendirmesi, Antalya’daki görüşmelerin arka planında giderek derinleşen bir güven krizine işaret ediyor.
Carbon Brief’in aktardığı verilere göre, 2026 yılına yönelik iklim finansmanı taahhütlerinde yüzde 70’lik düşüş yaşandı. Bunun önemli nedenlerinden biri, önceki çok yıllı finansman taahhütlerinin 2025’te sona ermesine rağmen yeni döneme ilişkin planların açıklanmamış olması. Bugüne kadar yalnızca beş ülkenin 2025 sonrası iklim finansmanı planını sunmuş olması, sorunun boyutunu ortaya koyuyor. Üstelik tartışma artık ne kadar finansman sağlanacağıyla sınırlı değil. Kaynağın hangi koşullarda, kime, ne kadar hızlı ve hangi araçlarla ulaştırılacağı da en az toplam tutar kadar önem taşıyor.
https://www.ekonomim.com/kose-yazisi/taahhutler-hayata-gecirilmeli/931155
