Çocukluğum ağaçlar arasında geçti. Soğuklar etkisini yitirdiğinde harmanlar bizim toplanma yerimiz olurdu. Bahar gelip sıkıntılı odalardan kurtulunca sokakları “Bahar geldi, bahar geldi” sesleri doldururdu. Ağaçlar yeşermeye başlayınca da sıkıntılı odalardan kurtulur, sokaklarda özgürlük şarkıları söylerdik.
İnsan yaşlandıkça belleğinde gerilemeler olsa da çocuklukta yaşadıklarını unutmuyor. O yıllarımı anımsayınca nedense Orhan Veli’nin şu dizeleri, belleğimde mutluluk kuşları gibi ötüşüyor. Yürürken derin uykulu rüyalarımda, masal okurken dilimden onun şiiri düşmüyor:
“Çocuk gönlüm kaygılardan azade/ Yüzlerde nur ekinlerde bereket,/ At üstünde mor kâküllü şehzade/ Alaylarla Kaf Dağı’na hareket…”
Nedense o anda Kaf Dağı’na hiçbir zaman ulaşamayacağım duygusuyla bedenimi ter sarıyor. Kendime, “Niye o alayın arasında ben yokum?” diye gözyaşı dökmeye başlıyorum.
BİR YANIT
“Ayna” köşemdeki yazılarıma yönelik görüş bildirenler oluyor. Yazdıklarımın arasında onlardan gelenlere de yer verdiğim oluyor. Kimi yazılarımı da onların uyarılarıyla oluştururum. Bugünkü yazım da düşüncelerini kültürle donatan Yusuf Gezgör’ün ürünüdür.
O da bu yazısını içtenlikle sıraladığı sözcüklerle dile getiriyor. Gezgör’ün yedi yıl önce kaleme aldığı bu mektubu, zamanla eskimediği için günümüz okurlarına sunuyorum:
