BM Genel Kurulu, 1 Ekim’i Uluslararası Kahve Günü olarak ilan etmiş.
Günün hakkını verdim.
Kredi kartım sağ olsun…
Her ay kart ekstrem geldiğinde şaşkınlık yaşıyorum.
Tek tek bakınca gerçeğimi buldum.
Ben bir kahve bağımlısıyım.
Kartı şişiren latte, espresso, cappuccino, americano ve Türk kahvesi…
Toplanın, hiçbir şey almayarak nasıl battığımı anlatıyorum.
Eminim yalnız değilim.
Hatta eminim çok kalabalığız.
Siz de benim gibi sabahları gözünüzü açar açmaz kahve makinesinin düğmesine basanlardan mısınız?
Önce filtre kahve, ardından Türk kahvesi içenlerden misiniz?
Eğer öyleyseniz, günün birinde eminim kahvedeki enflasyonu da hesap etmişsinizdir.
Evet, kabul.
Artık tek lüksümüz kahve.
Malum, zaten dışarıda yemek yemek hayal.
Sosyalleşmenin merkezi kafeler oldu.
En önemlisi de kahve içmek için bir araya gelmek, geçmişten günümüze gelen bir kültür.
Korkum o ki bu gelenek de ağır ağır tarihe karışacak…
Çünkü evde de dışarıda da kahve içmek neredeyse her gün zamlanıyor.
“Aman canım, bir fincan parası altı üstü,” dediğimiz o meblağı, ay sonunda kredi kartı ekstresinde çığlığa dönüşüyor.
Bu yazıyı size keyfinizi zehir etmek için değil; her yudumda aslında neyi satın aldığımızı ve bu sarmaldan nasıl kârla çıkacağımızı bulmak için yazdım.
Gelin, bir fincanın ardındaki gerçek matematiğe bakalım.







