Fakirin ve işçi sınıfının en ucuz proteiniydi… Denizlerdeki aşırı avlanma ve kirlilikle azalınca lüksün sembolüne dönüştü. Günümüzde İrlanda’nın batı kıyılarından dünyaya yayılan bu lezzet Michelin’li restoranlarda yıldız oldu.
Günümüzde lüks restoranların menülerinde yüksek fiyatlarla yer alan istiridye, sanılanın aksine tarihin her döneminde zenginlerin sofrasını süslemiyordu. İrlanda’nın batısındaki Mayo ve Galway kontluklarında kıyının sert iklimini ve geleneklerini yansıtan bir kültür olarak görülen istiridye, binlerce yıl önce yoksul halkın sofrasındaki basit bir besinken bugün dünyanın dört bir yanından gelen gastronomi meraklılarını Vahşi Atlantik kıyılarına çekiyor.
FAKİRİN UCUZ PROTEİNİYDİ
Yapılan tarihsel araştırmalar, 18. ve 19. yüzyıllarda istiridyenin işçi sınıfı ve dar gelirliler için en ucuz protein kaynağı olduğunu ortaya koyuyor. Özellikle Viktorya Dönemi İngiltere’si ile ABD’nin kıyı kentlerinde göçmenlerin ve yoksul kesimin temel gıda maddeleri arasında yer alan istiridye; sığır, koyun ve tavuk etine ulaşmakta güçlük çeken aileler tarafından çorbalarda, turtalarda ve çeşitli yemeklerde dolgu malzemesi olarak kullanılıyordu.
Londra’daki Thames Nehri ve New York Limanı başta olmak üzere kıyı şeritlerindeki doğal yatakların bolluğu sayesinde sokak satıcılarının tezgahlarında ucuza alıcı bulan bu ürün, dönemin barlarında müşterilere ücretsiz veya çok düşük ücretlerle sunulan sıradan bir atıştırmalık olarak tüketiliyordu.
