
Türkiye, BM İklim Değişikliği Konferansı’na (COP31) Antalya’da ev sahipliği yapıyor. Dünya iklim diplomasisi Antalya’da toplanıyor; salonlarda “emisyon azaltım” hedefleri, “Sıfır Atık” ilkeleri ve “iklim dirençliliği” müzakere edilecek.
Fakat hemen yanı başında bu kavramlara sırtını dönmüş, baktığında “devasa” bir tarımsal üretim modeli var.
Bir süre önce önüme bir akademik makale düştü.
İspanya kaynaklı.
İspanya’nın Seracılık Merkezi Almeria,
İtalyan’ın Toscana,
Tunus’un Monastir ve
Türkiye’nin seracılık merkezi Antalya’dan 4 sera her ülkenin kendi bilim adamları tarafından incelenmiş.
Ortak bir metodoloji ile ortak analitik ölçütler alınarak-ve-veya/ölçütler ortaklaştırılarak ortak bir makale ortaya çıkmış.
Detaylıca inceledim.
Verilerine, dayanaklarına baktım.
Aslında bana sürpriz olan bir şey yoktu.
Ancak makalenin gerek bakış açısını gerekse de metodolojisindeki salt agronomik yaklaşımı yani sadece bitki yetiştirme odaklı değerlendirmelerini içime sindiremedim.
Temsil edebilme yani örneklem olma açısından ise doğrusu tatmin olmadım.
Her ne kadar da heyet ortaklaşmış ölçütler kullanmaya azami dikkat etmişse de bütün yaşamını projelendirme, fizibilite, yapma-etme, uygulama, kontrol-onay gibi profesyonellik içinde geçiren biri olarak, resim 40 yıllık tanıdık bir resim olarak geldiği için notlarıma aldım ve arşivleyip geçtim.






