Güneydoğu Anadolu’ya, tarım odaklı bir yolculuk gerçekleştirdik. Şanlıurfa’dan başlayıp Mardin, Diyarbakır, Elazığ ve Malatya’yı kapsayan bu gezi boyunca gördüklerimizi ve dinlediklerimizi sizlerle paylaşmak istiyorum.
Yan yana iki tarlanın sınırında durduğunuzu hayal edin… Aynı ovada, aynı iklim koşullarında, aynı toprağın üzerinde iki farklı üretim hikâyesi yaşanıyor. Bir tarafta finansman bulup kuyu açabilen, suya eriştiği için katbekat daha yüksek verim elde eden bir üretici var. Hemen yanı başında ise sermayesi olmadığı için suya ulaşamayan ve kuru tarım yapmak zorunda kalan başka bir üretici..
Bu manzara yalnızca bir verim farkını göstermiyor. Aynı zamanda kaynakların dağılımındaki adaletsizliğin en somut örneklerinden birini gözler önüne seriyor.
Yeraltı ve yerüstü su kaynakları, tıpkı madenler gibi bu milletin ortak zenginliğidir. Ancak sahada gördüğümüz tablo, suya erişimin arazinin konumuna ve üreticinin ekonomik gücüne göre şekillendiğini ortaya koyuyor. Parası olanın yüzlerce metre derine inerek su çıkarabildiği, sermayesi olmayanın ise kıraç topraklarda kaderine terk edildiği bir düzen sürdürülebilir olabilir mi?
Bugün asıl sormamız gereken soru şudur: Önceliğimiz sürekli yeni barajlar yapmak mı olmalı, yoksa mevcut barajlarda depolanan suyun tek damlasını bile kayıpsız şekilde üreticiye ulaştırmak mı?
